In Memoriam: Jack Schlimazlnik

En dan is er zomaar iemand dood. Iemand die ik nooit in levenden lijve heb ontmoet, maar die ik online al anderhalf decennium ken. Iemand die ik in die vijftien jaar steeds meer heb leren waarderen en respecteren. Iemand die opereerde vanuit bijna rabiate integriteit, intense toewijding aan de science fiction en fantasy, en uitgesproken talent. Iemand die in de genrewereld, waar we elkaar van kenden, en ongetwijfeld ook daarbuiten, een uniek gat achterlaat.

Ik leerde Jack Schlimazlnik kennen toen ik voor het eerst betrokken raakte bij de Paul Harland Prijs, de voorloper van de Harland Awards. In die context maakte ik eerst kennis met Jacks rabiate integriteit. Controverses rondom de organisatie van de wedstrijd gaven aanleiding tot felle, compromisloze, en niet zelden op de man gespeelde ongezouten kritiek. Toen ik was bekomen van de schrik en voorzichtig toenadering zocht, om een brug te slaan tussen de Harland en haar criticasters, bleek gauw genoeg dat er met Jack uitstekend te praten viel. Onder de harde teneur van de kritiek klopte een oprecht hart voor het genre in het algemeen, en de Harland in het bijzonder.

De toonzetting werd in de loop der jaren milder; het hart bleef echter even hard kloppen. Jack bleef kritisch, soms hard, maar heel vaak ook opbouwend. Jack werkte mee aan talloze waardevolle genre-initiatieven, stampte zelf een in integriteit en kwaliteit gewortelde verhalenwedstrijd uit de grond, en was altijd te vinden voor (en in) een discussie over genre; hoe fundamenteler, hoe beter. Jack was een van de mensen die durfde te ageren tegen gebrek aan ambitie in het genre, en was een van de weinigen die in meta-recensies en beschouwingen de betekenisloosheid van de ‘ik vond het gewoon een leuk boek’-recensies, die het in genrewereldje de boventoon voeren, aan de kaak durfde stellen.

Jack zocht naar kwaliteit, naar ambitie, naar een plek voor genrewerken in een bredere literaire traditie. En dat klonk ook door in de nooit-goed-ambitie en de robuuste groei in Jacks eigen verhalen, met een verhaal als “Algorhythm’n’Blues” (winnaar Edge ZERO 2016) als prachtige demonstratie van waar literaire ambitie en integriteit toe kunnen leiden.

Ik kan maar nauwelijks geloven dat dat vermaledijde virus ons zomaar deze bijzondere persoon heeft ontnomen. Ik troost me met de gedachte dat Jack er zelf een mooi verhaal over zou hebben geschreven.

PS: Een (ongetwijfeld onvolledige) erelijst van deelnames aan verhalenwedstrijden is hier te vinden op deze site.